Perfectie bestaat alleen in het licht van avontuur

Perfectie bestaat alleen in het licht van avontuur

(Kerstverhaal anno 2025)

God, met zijn duizenden handen en voeten, liep te ijsberen aan de grens van de hemel. Het maakte de bewoners zenuwachtig. En dat was een raar gevoel voor ze. De bewoners van de hemel voelden zich heilig en onschendbaar. Want ze waren in de hemel toegelaten. En omdat ze heilig waren konden ze geen fouten maken, ze konden alleen het goede doen. En nu was daar god, hun god, met een onverwacht gedrag. In de tijdloosheid van de hemel liepen de dingen nogal eens door elkaar, Maar dit gedrag was ongekend. Tussen het onbegrensde licht en de eeuwige sereniteit van de hemel speelde zich dit schouwspel af.

Onzekerheid opent deuren tot verrassing

Onder de heiligen leefde een subtiele spanning: god was zekerheid, wat betekende dat in hun volmaaktheid er werkelijk niets fout kon gaan. En nu straalde god onzekerheid uit. Een onzekerheid die appelleerde aan een onderhuids verlangen naar verrassing. In het ritme van de eeuwigheid groeide een verlangen naar iets onbekends, een sprankje onvolmaaktheid, een moment van vergissing dat het leven kleur zou kunnen geven. Het fluisteren van deze wens klonk zacht maar aanhoudend, als een melodie die door de hemelse zalen zweefde.

Is avontuur mogelijk?

Hier, te midden van volmaaktheid, begon het besef te groeien dat een avontuur misschien mogelijk was. Dat god daarom liep te ijsberen. Hij overdacht misschien het onverwachte. Misschien was het een begin van een hemelse omwenteling.

Er was in het oneindige licht een zweem van nieuwsgierigheid. Want wat betekende het eigenlijk om volmaakt te zijn, als er nooit iets mis kon gaan? Was het een zegen of juist een uitdaging? Sommigen fluisterden over het verlangen naar een sprankje onvolmaaktheid, een moment van vergissing, omdat ze vermoeden dat juist daar het avontuur schuilde.

Op een onbestemde dag werd de hemel gevuld met een ongewoon geritsel, als het ruisen van duizenden vleugels. De engelen, normaal kalm en sereen, leken opgewonden, alsof er nieuws op komst was dat zelfs de eeuwige rust kon verstoren. Iemand had een idee geopperd: zou het niet prachtig zijn om de aarde met een bezoek te vereren, om te voelen hoe het was om te dwalen in tijd en ruimte, met alle onzekerheden van dien?

Vrijheid om te dromen

God, met een glimlach verborgen in de plooien van het universum, luisterde aandachtig naar de wensen van deze heiligen. Misschien, zo dacht god, is het juist in het onverwachte dat het goddelijke zich het meest openbaart. En zo begon er iets te gisten in de hemel: het vermoeden dat het grootste geschenk met kerst niet de eeuwige zekerheid was, maar de vrijheid om te dromen, te dwalen en opnieuw te beginnen, zelfs aan de grens van het volmaakte.

Het vallen van de mantel van de perfectie die ruimte maakt voor verwondering

Op dat moment, als een zucht in het licht, verspreidde zich een gerucht dat zelfs de hoeken van de hemel bereikte. Er werd gefluisterd over een poort die op een kier stond, een doorgang naar het onbekende waar zelfs engelen hun vleugels nog nooit hadden uitgeslagen. De verwachting zinderde, als het eerste ochtendlicht na duizend nachten. Sommigen verzamelden zich aan de rand van de wolken, hun blikken gericht op die mysterieuze drempel waar de hemel eindigde en het avontuur kon beginnen. God, nog immer ijsberend, keek even op en knikte onmerkbaar. In de stilte die volgde, sprong er een vonk over tussen de zielen. Plots begon er iets nieuws te borrelen: hoop, nieuwsgierigheid, de moed om zich te verliezen in het onbekende. En misschien, heel misschien, zou deze kerst niet alleen het feest van het licht zijn, maar ook van het loslaten—het durven laten vallen van de mantel van perfectie om ruimte te maken voor verwondering.

Zo schemerde aan de grens van het oneindige een nieuw begin. Waar elke heilige droomde van wat komen zou, en het goddelijke zich niet alleen toonde in het stralende, maar juist in dat ene, onverwachte moment waarop zelfs in de hemel het avontuur niet langer mocht ontbreken.

Terwijl de hemel trilde van verwachting, leek de tijd zich plots te rekken, als een adem die werd ingehouden. Hier en daar begonnen de engelen zachtjes te zingen, liederen waarin hoop en verlangen zich mengden tot een nieuw soort klank. De heiligen, elk met hun eigen verhaal, voelden het oude patroon van hun bestaan langzaam vervagen, plaatsmakend voor iets wat nog geen naam had.

Aan de rand van de wolken verzamelde zich een lichte mist, doorschijnend als het geheugen van een droom. Daar stonden ze, hand in hand, gevangen tussen de geruststellende glans van het eeuwige en de lokroep van het onbekende. Een enkeling durfde een stap dichter naar de poort te zetten, ogen groot van verwondering, hart kloppend als een pasgeboren ster.

In de stilte ontmoet de zekerheid en het avontuur elkaar

God stopte met ijsberen en liet de stilte neerdalen als een sluier over de menigte. In dat moment werd de grens tussen zekerheid en avontuur flinterdun. Het leek alsof het universum zijn adem inhield, wachtend op een besluit, een sprong in het diepe die de geschiedenis van de hemel voor altijd zou veranderen.

En toen, in een beweging zo licht als het ritselen van een veer, zette de eerste heilige, samen met een engel, een voet over de drempel. Het was geen val, geen afdaling in het duister, maar een vreugdevol zweven, een ontdekkingstocht naar kleuren, geluiden en sensaties die tot dan toe onbekend waren. De anderen volgden aarzelend, eerst op hun hoede, maar al snel overmand door de vrijheid om te dwalen, te leren, te groeien.

Perfectie bestaat alleen in het licht van avontuur die zoekt naar onzekerheid

De hemel hield de adem in, maar brak niet. Integendeel, het licht werd warmer, zachter, voller van betekenis. In elke glans leefde nu het besef dat perfectie pas waarde krijgt door het avontuur van het onbekende. En zo werd deze ene stap, deze eerste reis buiten de cirkel van het volmaakte, het begin van een nieuw verhaal—een kerstverhaal waarin zelfs god glimlachte om het lef van de zielen die de hemel durfden te verlaten, op zoek naar de magie van het onverwachte.

Ze bliezen op de bazuinen en zie, daar was een kind geboren.

Zwolle, december 2025.

Piet Vogel

In goede gezondheid 88 jaar geworden.