Op de Maan is geen wind, maar toch . . .

De Maan heeft niets met wind en storm en orkanen. Daarvoor is er een gas nodig die rondom deze wereld aanwezig is, en dat is er niet. De Maan heeft geen dampkring, zoals we dat als een dunne schil rondom de Aarde wel kennen. En gelukkig maar.

Wil je begrijpen waar de geologische vormen en structuren op het maanoppervlak vandaan komen, dan weten we dat er op de Maan geen erosie is. Er is geen wind. Er is geen vloeistof. Er zijn geen flinke maanbevingen. En toch zijn er op de Maan wervelingen te zien waarbij je geneigd bent om deze toe te schrijven aan de wind. De wervelingen op het maanoppervlak zijn zichtbaar doordat deze gebieden veel lichter van grijstint zijn dan de omgeving. Pak een amateurtelescoop en ga ze bekijken. Het mooiste voorbeeld is “Reiner Gamma“. De boodschap is: Zoek naar een andere oorzaak graag. En dat wordt al decennia gedaan.

Zoektocht van decennia

Er is gedacht aan bijvoorbeeld een komeetinslag waarbij de stof zich over de Maan verspreidde. Dat geeft ook invulling aan de verstoring van het standaard magnetische veld op die plaats van de Maan.

Toch wind: Zonnewind

Er is nieuw onderzoek gedaan met een andere techniek om foto’s te maken. Nu is er een witte vlek in het gebied Mare Ingenii bestudeerd. Het lijkt dat het stof van het maanoppervlak omhoog waait door de grote snelheid van de zonnewind. Het magneetveld laat het electrostatische geworden stof op een andere plek weer neerdalen. Kleine stofdeeltjes verplaatsen zich daarbij meer dan de wat grotere stofdeeltjes. Dus toch wind, maar dan de wind van de Zon. Dat kan zomaar een goed idee zijn, want de vlekken zijn op het hele maanoppervlak zichtbaar. Toch worden niet al die witte structuren hiermee uitgelegd. Mogelijk zijn er dan toch meer oorzaken tegelijk aan te wijzen.

Robert de Jong